ΛΟΓΩ ΑΥΞΗΜΕΝΩΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΟΎΜΕ ΤΗΝ ΣΥΧΝΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΜΑΣ ΣΤΟ BLOG. ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΘΕΙ, ΘΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΣΥΧΝΑ ΠΥΚΝΑ ΜΕ ΤΑ ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΜΑΣ. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ
Η ομορφιά είναι διαφορετική για τον καθένα. Πολλά όμορφα θα συναντήσεις εδώ μέσα. Θα ενημερωθείς, θα χαρείς, θα λυπηθείς, θα γελάσεις, θα προβληματιστείς, θα μάθεις, θα εκνευριστείς και θα νιώσεις πολλά ακόμα συναισθήματα. Μπορείτε ελέυθερα να αντιγράφεται τις αναρτήσεις μας αυτούσιες ή σε τμήματα αρκεί να αναφέρεστε στην πηγή με ενεργό link

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

0 Ψυχώ - (Psycho)

Εχω πολλούς λόγους να αγαπώ το καλοκαίρι κι ένας εξ αυτών είναι ότι μπορώ να δω ό,τι ταινία δεν έχω προλάβει. Και συνήθως αυτές είναι οι πιο κλασικές. Πολλές τις λατρεύω και μπορώ να τις βλέπω και να τις ξαναβλέπω πάντα με αμείωτο ενδιαφέρον. Για παράδειγμα, οι ταινίες του Χίτσκοκ! Τυχαία τον λέγανε τον άνθρωπο "μέτρ του σασπένς"; Δε νομίζω! Τα καλοκαίρια λοιπον άμα δεν κάνω ένα μαραθώνιο Χίτσκοκ δε γίνεται!Και πάντα θα παίζει το "Ψυχώ". Εδώ μιλάμε για έρωτα όχι αστεία...
Το θέμα: Η Μάριον Κρέιν είναι υπάλληλος σε ένα μεσιτικό γραφείο στο Φοίνιξ της Αριζόνα. Οταν όμως ένας πελάτης της εμπιστεύεται ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για να το καταθέσει στην τράπεζα, εκείνη το σκάει κι αποφασίζει με τα χρήματα αυτά να βοηθήσει τον εραστή της και να μπορέσουν να αρχίσουν τη ζωή τους. Κλέβει λοιπόν τα χρήματα και φεύγει από το Φοίνιξ. Κουρασμένη από την οδήγηση -και την καταρρακτώδη βροχή- περνά τη νύχτα της σε ένα απομονωμένο μοτέλ, που ανήκει στον ήσυχο νεαρό Νόρμαν Μπέιτς και την...μητέρα του.


Η ταινία: Από που να αρχίσω και πού να τελειώσω! Από την αριστουργηματική σκηνοθεσία, από την ανατριχιαστικά και υπέροχα ταιριαστή μουσική -ναι ναι τα γνωστά βιολιά που τσιρίζουν-, από πού; Μιλάμε για μια από τις πιο δημοφιλείς ταινίες του Χίτσκοκ κι όχι τυχαία. Αγωνία από τους τίτλους αρχής, μέχρι το τελευταίο πλάνο -και κυριολεκτώ. Ολοι φυσικά ξέρουμε την περιβόητη σκηνή του φόνου στο ντους (αυτό που χρησιμοποιήθηκε για αίμα ήταν σιρόπι σοκολάτας-δεν ξέρω γιατί αλλά πάντα μου αρέσει να το λέω αυτό!), που από σκηνοθετικής άποψης είναι μοναδική -είναι 45 καρέ από όλες τις πιθανές γωνίες λήψης. Η μουσική του Bernard Hermann επιτείνει το σασπένς και την όλη ατμόσφαιρα της αγωνίας. Και φυσικά έχουμε τον καταπληκτικό Αντονι Πέρκινς στο ρόλο του Νόρμαν, που δίνει ρέστα! Είναι κρίμα που μετά από το Ψυχώ δεν έκανε κάτι άλλο αξιόλογο. Δεν μπαίνω τώρα στη διαδικασία να σας αναλύσω περεταίρω την ταινία αφενός γιατί θα την προδώσω κι αφετέρου γιατί θα χρειαστώ πολλές ώρες και σελίδες! Οσοι ενδιαφέρεστε λίγο παραπάνω όμως, έχει απίστευτο ψυχολογικό υπόβαθρο η ταινία, ψάξτε το. Δεν λέω τίποτε άλλο , δείτε την!







Σκηνοθεσία: Alfred Hitchcock

Σενάριο: Joseph Stefano, βασισμένο στο βιβλίο του Robert Bloch

Παίζουν: Janet Leigh, Anthony Perkins, Vera Miles, Martin Balsam

Η ατάκα της ταινίας (η μία από τις δύο): We all go a little mad sometimes. Haven't you?




Αλεξάνδρα Βέττα


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...