Ένας
χρόνος συμπληρώθηκε από το θάνατο του Θανάση Βέγγου, του ηθοποιού που
άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.
«Δουλεύω με το ένστικτο, δεν έχω κανένα ταλέντο, μόνο αυτή τη φάτσα»,
έλεγε ο ίδιος. «Εδώ είναι αποτυπωμένη όλη η μιζέρια, όλη η δυστυχία,
όλος ο πόνος του ασήμαντου Έλληνα».
Γεννημένος το Μάιο του 1927 στον Πειραιά, από φτωχή
οικογένεια, ο Θανάσης Βέγγος έκανε πολλές δουλειές για να τα βγάλει
πέρα, ενώ παράλληλα έβγαινε για διάφορα μικροθελήματα στη γειτονιά. Ο
πατέρας του ήταν δημόσιος υπάλληλος, ο οποίος έχασε τη θέση του εξαιτίας
των αριστερών του φρονημάτων. Οι ιδέες του πατέρα του εξόρισαν και τον
Θανάση. Από το 1948 έως το 1950 βρέθηκε στη Μακρόνησο, όπου γνώρισε τον
σκηνοθέτη που έμελλε να είναι το «κλειδί» που θα του άνοιγε τις πόρτες
του κινηματογράφου, τον Νίκο Κούνδουρο.
Ο σκηνοθέτης, μιλώντας στο tvxs, περιγράφει τον Βέγγο ως έναν άνθρωπο
που ακολουθούσε την δική του προσωπική γραμμή, χωρίς να καταφεύγει σε
πολιτικές ταμπέλες. «Ο Βέγγος την αντίστασή του την έκανε παίζοντας, την
έκανε με τον τρόπο που εκφραζόταν. Μία στάση ζωής απόλυτα συνυφασμένη
με τον Ρωμιό τον κυνηγημένο, τον φουκαρά, τον κουρασμένο. Ήταν
απολιτικός τελείως. Την πολιτική του την ασκούσε μέσα από τους ρόλους
του», εξηγεί.