Το έδαφος της Ελλάδας είναι
κατά κύριο λόγο ορεινό ή λοφώδες, ενώ μεγάλο μέρος του είναι ξηρό και
βραχώδες. Βουνά, ποτάμια, λίμνες και νησιά διαμορφώνουν τη γεωγραφία της πατρίδας μας. Ένα μοναδικό πολιτιστικό προνόμιο είναι αυτό που κάνει την γεωγραφία της πατρίδας μας ξεχωριστή.
Σε άλλες χώρες τα βουνά είναι μόνο βουνά,τα ποτάμια είναι απλώς ποτάμια. Στην Ελλάδα όμως, ακόμα και μικροί τόποι, άγνωστοι στους πολλούς ίσως και απαρατήρητοι, έχουν αποτελέσει το σκηνικό των αρχαιότερων μύθων του πολιτισμού μας.
"Τα πάντα έχουν ψυχή και είναι γεμάτα θεότητες" δίδαξε ο Θαλής ο Μιλήσιος, ο πρώτος των επτά σοφών της αρχαιότητας. Αυτήν την αντίληψη είχαν πάντα οι αρχαίοι Έλληνες. Γι΄αυτό και καθετί στη φύση ήταν ιερό. Από τις κορυφές του Ολύμπου και του Λυκαίου, τα Πιέρια όρη, τους ποταμούς Πηνειό και Αχέροντα μέχρι τις πηγές και τα σπήλαια, όπως το σπήλαιο της Μελισσάνης (διαβάστε τη σχετική εγγραφή εδώ) που κατοικούσαν οι Νύμφες.
Στα κατάφυτα Πιέρια όρη, κατοικούσαν οι εννέα Πιερίδες Μούσες, κόρες
του Πιέρου και της Ευίππης, προστάτιδες της ποίησης, της μουσικής, του
τραγουδιού και του χορού, μαγεμένες από το θαυμάσιο και ήρεμο περιβάλλον. Παρέμεναν για πάντα στην περιοχή αυτή και το μελωδικό τραγούδι τους αντηχούσε στις βουνοκορφές και στα φαράγγια μέχρις ότου νικήθηκαν σε αγώνα από τις Ελικωνιάδες Μούσες και μεταμορφώθηκαν από αυτές σε πουλιά.
 |
Ο Απόλλωνας και οι Μούσες
Claude Lorrain, 1680 |