Κατά την Μυθολογίαν των Ελλήνων, η οποία είναι, κατ’ εμένα, η ποιητική έκφρασις της Ιστορίας, υπάρχει ο εξής Μύθος
:
΄Οταν ο Ζεύς ήθελε να βρει το κέντρο της στερεάς Γής, άφησε δύο αετούς
από την κορυφή του Ολύμπου, τον έναν προς Ανατολάς και τον άλλο προς
Δυσμάς.......
Αφού πέταξαν οι αετοί, συναντήθηκαν στους Δελφούς. ΄Ετσι ο Ζεύς,
αφού βρήκε το κέντρο της στερεάς γης, το ονόμασε Ομφαλό της Γης και όχι
Ομφαλό της Ελλάδος ή της Ευρώπης. Η κίνησις βεβαίως των αετών ήταν
ΚΥΚΛΙΚΗ.
Οτιδήποτε άλλο λέγεται είναι εκ του πονηρού.
Επί πλέον κατά τους
αρχαίους ΄Ελληνες φιλοσόφους, το τέλειο σχήμα, είναι το σφαιροειδές.
Επίσης εάν πάρουμε έναν παγκόσμιο χάρτη φέρουμε τις συντεταγμένες πού
διέρχονται από τους Δελφούς, θα παρατηρήσουμε ότι, το ποσόν της στεριάς
στο κάθε τεταρτημόριο, είναι σχεδόν ίσο (δεν γνωρίζουμε την εποχή του
μύθου, προ της μετακινήσεως των
Ηπείρων, τις ακριβείς θέσεις τους, ίσως να ήταν ακριβώς ίσο).