Πιο πολύ μιλάμε για την όποια επανάσταση
παρά κάνουμε κάτι γι'αυτήν...
Τίποτα δεν είναι τυχαίο στην εποχή του θεάματος.
Την μια έχεις τσόντες, την άλλη γάμους, την άλλη life style θέματα για λοβοτομημένους θεατές.
Και βρίσκουμε δικαιολογίες.
Βλέπουμε την ανεργία να καλπάζει, τις χώρες να υποφέρουν από την δικτατορία των αγορών και του κορπορατισμού μεταξύ κυβερνήσεων-πολυεθνικών.
Βλέπουμε τα χάλια του διπλανού και επαναπαυόμαστε με τα δικά μας.
Θάβουμε τις δικαιολογίες μας επειδή δειλιάζουμε.